(اين دفتر را باد ورق خواهد زد) شامل 56 شعر، مجموعه اي ديگر از آثار شهاب مقربين مي باشد كه در سال 1387 با تيراژ1100 نسخه و توسط موسسه ي انتشاراتي آهنگ ديگر،منتشر و در اختيار علاقمندان قرار گرفته است.

در نگاهي كلي به آثار، مي توان مجموعه را بدليل وجود زباني يكدست ، سالم و صميمي، وجود تصور،تصوير و تخيل شاعرانه ،نهفته در بستري قابل تبديل به عينيت و نيز دغدغه هاي مربوط به نگاهي عمومي وانديشه ورز ، مجموعه اي قابل توجه و تحسين دانست.

از آنجا كه زبان در بستر شعر امروز شاخصه اي درخور توجه بوده و همين امر نگاه ِويژه ي مولف ، منتقد و خواننده را به خود جلب كرده به نظر مي رسد اين شاخصه در مجموعه ي مذكور داراي ثبات هويت در ساده نويسي و نه ساده انگاري مي باشد ، منظور اين كه بار پيچيدگي ذهني و دغدغه هاي دروني شاعر بر دوش زبان نيافتاده و مولف با ارتباطي ملموس در بيان ، براحتي خواننده ي خود را به هم آميزي درشگفتي هاي تصويري ، خيال انگيز و انديشه مدار ترغيب مي كند  و اين امتياز يك اثر محسوب مي شود كه به خواننده ي خود اجازه تنفس و ورود در لايه هاي ديگر را مي دهد.

تصور و تخيل در اين مجموعه بر مداري نافذ در واقعيات قرار گرفته و تلفيق فضاهاي ايجاد شده در آثار با مضامين و روزمرگي هاي قابل تعميم به طيف وسيع و عمومي خوانندگان ، به قابليت عيني شدن ، جذب و تلنگر در روح و روحيه ي آنها كمك مي كند.

(مانند عقربه هاي ساعت/آسياها در باد مي چرخند/ مي چرخند و/ خرد مي كنند/مانند عقربه هاي ساعت)(ص21)

مولف در به چالش كشيدن  موضوعات پيرامونش از تجربه ها و اتفاقات دروني بهره مي گيرد و برخورد وي تنها براي ايجاد حس انگيزي و تحريك  عاطفي نيست ، او نمي خواهد شكوه گر ، از منظري شخصي در مضامين مورد نظرش به ترغيب احساسات و عواطف خواننده اش محدود شود بلكه خود در آثارش كمتر حضور مي يابد و اين خواننده است كه با متني داراي قابليت همذات انديشي طرف مي شود.

(فرزندان ما/از جنس خاطره هايي ديگرند/وماكه/..../به شكستن عهدي قديم متهم مي شويم/كه فكر مي كنيم/هرگز نبسته بوديم/...)(ص23)

نگاه مولف به صميميت غبارآلود در روزمرگي ها ، پيش انديشي ها و سرخوشيِ محكوم به تغيير در دنياي پر از تناقض و نيز نگراني هايش ازلمس رنج عمومي درتقليل بن مايه هاي لطيف و پاك انساني ، در نگرشش به بستري وسيع و خاصه اجتماع پيرامون خود ، درآثار محسوسند.

(يكي دو پرنده كافي بود/..../آمدند  آمدند/دسته  دسته/هزار  هزار/ وآنقدرآمدند/تاآسمانم سياه شد/ يكي دو پرنده كافي بود.)(ص72)

(.../رسيديم/ اما / ديگر براي ديدار/ چشمي نمانده بود.)(ص50)

مولف در برخي آثار گاهي با نگرشي فلسفي در لايه هاي پنهاني به مفاهيمي مانند مرگ ، زندگي و عشق انگشت مي گذارد.

(.../ما قرنها پيش خاموش شديم/امروزتنها/ تلالويي از خاطرات خويشيم/...)(ص79)

(قطار رفت/..../جا نمانده ام/ سال هاست /منتظرِ/ قطار بعدي ام.) (87)

روحيه ي لطيف آثار بخوبي از عهده ي به چالش كشيدن آسيب هاي زمخت اجتماعي و گردآلودگي ويژگي هاي اومانيستي برآمده اند.

(.../اين ها كيستند/ اين ها اگرفرزندان من نيستند/ چراچنين احاطه ام كرده اند/...)(ص31)

(.../خانه هنوز هست/آدم ها هم زنده اند / اما در اين ميانه /چيزي غايب است انگار.)(ص29)

برخي آثاركه در بستري با فضاي رمانتيسم قرار دارند به تغزل تمجيدي گرايش پيدا نكرده و نگاهي انتقادي به واقعيات قابل رخداد در تعلقات عاشقانه دارند.  

(در تمام ايستگاه ها/ توايستاده اي و/ دست تكان مي دهي/ من سراسيمه/پياده مي شوم/ در تمام ايستگاه ها / تو رفته اي.)(ص13)

(.../وسرانجام/آنكس به خاك مي افتد/كه زودتر مي گويد/دوستت دارم.)(ص70)

در پايان اگر بخواهيم نگاه خود را به نقاط آسيب پذير در مجموعه معطوف كنيم مي توان به  قابليت و امكان  بيشتر تقطيع در برخي آثار خصوصا آثار بلند كه وجود شبه روايت در آنها محسوس است ،و با تعويض سطرها ، حذف حروف ربط يا قيودشرط وشك امكان پذير خواهند بود ، اشاره كرد كه اين امر لطمه اي به رواني و سلامت زبان مولف وارد نخواهد كرد بلكه در خدمت بيان و افزايش امكانات تاويل خوانشي قرار خواهد گرفت.

(.../يا /آخرين روز ديروز بود/روزي پيشتر/يا/روزي از همان روزها/زمين خلاف عقربه هاي ساعت مي چرخد/يا/ ساعت خلاف گردش چشم/يا/...)(ص79)

به نظر ميرسد حذف (يا) از تمامي سطور لطمه اي در كليت ايجاد نمي كند.

(با اين همه /باريكه راهي را/كه ازخانه ي مادري /تا اين چهارراه ولنگ و واز پيموده ايم/خوب به خاطر داريم/وبه خاطر داريم/كه براي رسيدن به اين ايستگاه /هيچ گاه بليتي فراهم نكرده بوديم/...)(ص23)

تعويض سطور وشكست نحو در اينجا مي تواند بدون آسيب به زبان در خدمت آن قرار گيرد ، تقطيع را زيباتر و امكانات خوانشي را افزايش دهد.